Schoonheid komt met de jaren

“Ik word oud en lelijk”, zegt mijn oma elke keer ik haar een bezoek breng. Als haar eersteklas oogappel bevestig ik het niet graag, maar eigenlijk heeft ze gelijk. Een mens wordt er met de jaren niet bepaald knapper op. Behalve dan voor de lens van de Belgische fotograaf Stephan Vanfleteren.

Tijdens de kerstperiode trok ik naar circus Mahy in Gent alwaar Vanfleteren zijn overzichtstentoonstelling ‘Portret 1989-2009′ organiseerde. Het circus – bij de Gentenaars ook gekend onder de naam Wintercircus is een vervallengebouw in hartje Zuid dat begin jaren zeventig door de circusfamilie Bouglione aan de stad Gent werd geschonken. Een zekere Ghislain Mahy mocht er van de stad decennia lang zijn verzameling oldtimers in parkeren tot er plannen werden gemaakt voor een cultureel complex. Mahy en zijn oldtimers konden ophoepelen. Maar België zou België niet zijn als er van dat complex uiteindelijk niets in huis kwam. Resultaat: het gebouw verkeert vandaag in een extreme staat van ontbinding.En dat is eigenlijk maar goed ook: zo komen de rauwe portretten van Vanfleteren nog beter tot hun recht.

Wat ik zo goed vind aan de zwart-witbeelden van Vanfleteren zijn de rimpels. Rimpels die over een kopkronkelen alsofze’m zojuist gebeeldhouwd hebben.Vanfleteren verbloemt niets. Hij duwt elk spoor uit het verleden van de geportretteerde dieper en dieper in het gelaat. Hij tovert elke tot op de rimpel versleten kop om tot een prachtplaatje, met alsorgelpunt portretten die spreken. En dat is mooi.

Uiteraard heeft Vanfleteren ook een heel arsenaal aan andere portretten, van bekende tot minder bekende mensen. Je moet maar eens op z’n website rondneuzen. Maar altijd zijn de beelden met evenveel toewijding geschoten, en met een weinig verhullende blik als resultaat.

Ik heb Vanfleteren enkele jaren geleden ontdekt in De Morgen. Sindsdien zie ik hem elk weekend aan het werk op mijn ontbijttafel – alleen daarom al zou je De Morgen op zaterdag lezen tot zondag. Wie de reeks ‘Portret 1989-2009′ nog wil bekijken, kan terecht in het gelijknamige boek. ‘t Is het geld meer dan waard. Geniet ook nog even mee van dit metaforisch zelfportret: Wrangler avant la lettre.